Przejdź do głównej części

Oferta Kancelarii Dextra Centro

UPADŁOŚCI KONSUMENCKIE

W życiu zdarzają się sytuacje, których nie zakładaliśmy i nie planowaliśmy. Niestety często prowadzą one do podjęcia decyzji o zaciągnięciu zobowiązania…i jeszcze jednego, i następnego, i kolejnego. Narastająca spirala zadłużenia prowadzi do stanu niewypłacalności. W pewnym momencie nie jesteśmy w stanie regulować na bieżąco swoich wymagalnych zobowiązań. W takiej sytuacji znajduje się w Polsce coraz więcej osób. Liczba składanych do sądów wniosków o ogłoszenie upadłości konsumenckich rośnie w lawinowym tempie. Bardzo często ogłoszenie upadłości konsumenckiej pozostaje jedynym rozwiązaniem. Rozwiązaniem, które daje szanse na drugie życie. Skuteczne przeprowadzenie konsumenckiego postępowania upadłościowego prowadzi bowiem do umorzenia całości lub większej części zobowiązań.

Jesteśmy po to, aby przeprowadzić Państwa przez całą procedurę, począwszy od przygotowania i złożenia wniosku do sądu, poprzez reprezentowanie w procesie, aż do pozytywnego zakończenia sprawy. Naszym głównym zadaniem jest nie tylko zadbanie o stronę merytoryczną i procesową, ale również mentalną i emocjonalną. Jesteśmy osobami, do których możecie się Państwo zwrócić ze wszelkiego rodzaju wątpliwościami i pytaniami. Nasi specjaliści zapewnią Państwu fachową i kompleksową obsługę prawną, wszechstronną pomoc oraz niezbędne wsparcie.

Upadłość konsumencka to postępowanie przewidziane dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, które stały się niewypłacalne. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe niewypłacalność to stan, w którym dłużnik nie posiada środków na regulowanie swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ogłoszenie upadłości konsumenckiej oznacza:

  • wstrzymanie postępowań sądowych i egzekucyjnych prowadzonych przeciwko upadłemu;
  • zatrzymanie naliczania odsetek od zobowiązań;
  • prowadzenie jednego postępowania zmierzającego do umorzenia zobowiązań, zamiast wielu odrębnych postępowań prowadzonych czasem przez wiele różnych organów egzekucyjnych.

Postępowanie upadłościowe wszczyna się na wniosek złożony przez konsumenta. Uprawnionym do złożenia takiego wniosku jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, osoba która przestała być wspólnikiem osobowej spółki handlowej oraz osoba, która nie jest członkiem organu kapitałowej spółki handlowej.

 

 

Przygotowanie wniosku.  Upadłość osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (tzw. upadłość konsumencka) jest ogłaszana przez sąd na wniosek złożony na urzędowym formularzu. Wniosek taki musi zawierać elementy wskazane przez ustawę – Prawo upadłościowe.

Rozpatrzenie wniosku przez sąd. Wniosek o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd właściwy dla zwykłego miejsca pobytu dłużnika w składzie jednego sędziego zawodowego. Sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe na posiedzeniu niejawnym lub na rozprawie. Jeśli sąd zdecyduje się przeprowadzić postępowanie dowodowe na posiedzeniu niejawnym dłużnik nie będzie musiał stawiać się w sądzie. Sąd wyda wówczas stosowne postanowienie, w którym ogłosi upadłość konsumencką. W przypadku wyznaczenia rozprawy sąd wezwie dłużnika na rozprawę i przesłucha go na okoliczności wskazane we wniosku. Po zamknięciu rozprawy sąd wydaje postanowienie, w którym ogłasza upadłość konsumencką.

Ustalenie listy wierzytelności i likwidacja majątku upadłego. Po ogłoszeniu upadłości dłużnika następuje zgłaszanie przez wierzycieli swoich wierzytelności i ustalanie listy wierzytelności oraz likwidacja majątku dłużnika. W postępowaniu upadłościowym przez syndyka podejmowane są czynności, których celem jest:

  • ustalenie składu i wartości masy upadłości,
  • sporządzenie listy wierzytelności,
  • sprzedaż majątku upadłego i podział uzyskanych w ten sposób środków między wierzycieli ujętych na liście wierzytelności.

Zgłaszanie wierzytelności jest instytucją mającą na celu ustalenie liczby wierzycieli oraz wysokości przysługujących im wierzytelności. Likwidacja majątku upadłego oznacza sprzedaż majątku dokonywaną przez syndyka pod nadzorem sędziego komisarza. Zakończeniem etapu likwidacji masy upadłości jest spieniężenie wszystkich jej składników. Uzyskane w ten sposób pieniądze dzielone są pomiędzy wierzycieli celem zaspokojenia ich wierzytelności oraz kosztów postępowania upadłościowego. Podział środków odbywa się w drodze planów podziału zgodnie z kategoriami pierwszeństwa zaspokojenia wynikającymi z przepisów ustawy – Prawo upadłościowe.

Plan spłat wierzycieli. Po zakończeniu likwidacji majątku upadłego, sąd z urzędu wszczyna postępowanie w przedmiocie ustalenia planu spłaty wierzycieli. W tym celu sąd wyznacza rozprawę, na którą wzywa upadłego, syndyka oraz wierzycieli. Ustalając plan spłat wierzycieli sąd bierze pod uwagę możliwości zarobkowe upadłego, wydatki upadłego konieczne na utrzymanie siebie i osób pozostających na jego utrzymaniu, wysokość wierzytelności podlegających zaspokojeniu oraz realność ich zaspokojenia. Należy przy tym podkreślić, że możliwości zarobkowe upadłego oznaczają kwoty jakie upadły może potencjalne zarabiać biorąc pod uwagę jego wiek, wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe. Możliwości zarobkowe nie są więc kwotami, które upadły zarabia w momencie ustalania planu spłaty wierzycieli. W postanowieniu w przedmiocie ustalenia planu spłat wierzycieli sąd określa, w jakim zakresie i w jakim czasie (nie dłuższym niż trzydzieści sześć miesięcy lub osiemdziesiąt cztery miesiące), upadły jest obowiązany spłacać zobowiązania uznane na liście wierzytelności, niewykonane w toku postępowania na podstawie planów podziału, oraz jaka część zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli. W wyjątkowych sytuacjach sąd może odstąpić od ustalania planu spłat wierzycieli i umorzyć lub warunkowo umorzyć zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty. W czasie wykonywania planu spłaty wierzycieli na upadłym spoczywają określone w ustawie obowiązki. Upadły jest m.in. obowiązany składać sądowi corocznie, do końca kwietnia każdego roku, sprawozdanie z wykonania planu spłaty wierzycieli za poprzedni rok kalendarzowy.

Umorzenie zobowiązań. Po wykonaniu przez upadłego obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania planu spłaty wierzycieli i umorzeniu zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości i niewykonanych w wyniku wykonania planu spłaty wierzycieli. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Należy pamiętać, że istnieje pewna kategoria zobowiązań, które nigdy nie podlegają umorzeniu, np. zobowiązania alimentacyjne, zobowiązania do zapłaty orzeczonych przez sąd kar grzywny czy obowiązek naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W wyjątkowych sytuacjach sąd może odstąpić od ustalania planu spłat wierzycieli i umorzyć lub warunkowo umorzyć zobowiązania upadłego bez ustalenia planu spłaty.

UPADŁOŚCI FIRMOWE

Przesłanki złożenia wniosku o upadłość firmy.

Podstawową przesłanką pozwalającą na zgłoszenie do właściwego sądu wniosku o upadłość firmy jest stan niewypłacalności. Zgodnie z art. 11 ustawy – Prawo upadłościowe przedsiębiorca jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że przedsiębiorca utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonywaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Ponadto, dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość składników jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące.

Termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami każdy niewypłacalny przedsiębiorca ma obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość firmy do sądu w terminie 30 dni od dnia, w którym stan niewypłacalności wystąpił (art. 21 ustawy – Prawo upadłościowe). Brak złożenia wniosku w przewidzianym terminie może wywołać dla przedsiębiorcy negatywne skutki w postaci:

  • oddalenia wniosku o upadłość konsumencką;
  • orzeczenia przez sąd zakazu prowadzenia działalności gospodarczej;
  • poniesienia odpowiedzialności karnej i cywilnej;
  • złożenia przez wierzyciela wniosku o upadłość niewypłacalnego przedsiębiorcy w ciągu roku od dnia zaprzestania przez niego prowadzenia działalności gospodarczej.

Sprawy upadłościowe rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie trzech sędziów zawodowych. Sądem upadłościowym jest właściwy sąd rejonowy (sąd gospodarczy). Wniosek o ogłoszenie upadłości firmy musi odpowiadać wymogom formalnym wskazanym w przepisach ustawy – Prawo upadłościowe. Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać: 1) imię i nazwisko dłużnika albo jego nazwę oraz numer PESEL albo numer w KRS; 2) wskazanie miejsca, w którym znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika; 3) wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich uprawdopodobnienie; 4) informację, czy dłużnik jest uczestnikiem podlegającego prawu polskiemu lub prawu innego państwa członkowskiego systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami (Dz. U. z 2016 r. poz. 1224 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791) lub niebędącym uczestnikiem podmiotem prowadzącym system interoperacyjny w rozumieniu tej ustawy; 5) informację, czy dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089). Ponadto wniosek o ogłoszenie upadłości przedsiębiorcy musi zawierać określone przez przepisy załączniki, wykazy i oświadczenia wnioskodawcy.

W sytuacji, w której przedsiębiorca nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego sąd taki wniosek oddali. Sąd może również oddalić wniosek, gdy majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, hipoteką morską, zastawem, zastawem rejestrowym lub zastawem skarbowym w takim stopniu, że jego pozostały majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego.

Powyższe nie oznacza jednak, że nie warto składać wniosku o upadłość do sądu. Wprost przeciwnie. Złożenie wniosku o upadłość przedsiębiorcy niemającego majątku na pokrycie kosztów postępowania i w konsekwencji jego oddalenie przez sąd jest rozwiązaniem korzystniejszym w kontekście późniejszego wnioskowania o upadłość konsumencką, aniżeli zaniechanie dopełnienia tego obowiązku. Niewypłacalny przedsiębiorca musi się bowiem liczyć z tym, że:

  • pomimo przeprowadzenia upadłości przedsiębiorstwa będzie musiał przeprowadzić również upadłość konsumencką w celu pełnego oddłużenia, albo
  • pomimo oddalenia wniosku o upadłość przedsiębiorstwa z uwagi na brak majątku na pokrycie kosztów postępowania, będzie ubiegać się o oddłużenie w trybie upadłości konsumenckiej.

Podsumowując, warto jest złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości firmy bez względu na to czy 30-dniowy termin do złożenia takiego wniosku już minął oraz bez względu na to czy przedsiębiorca posiada majątek wystarczający na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego.

SKARGI, POWÓDZTWA PRZECIWEGZEKUCYJNE

Skargi oraz powództwa przeciwegzekucyjne stanowią niezwykle skuteczne środki ochrony przed egzekucją. Nasi prawnicy zajmują się ich kompleksowym przygotowywaniem. Efektem podjęcia skutecznych działań może być wydłużenie trwania postępowania egzekucyjnego, ograniczenie lub nawet pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego (wyroku, nakazu zapłaty, postanowienia), na podstawie którego prowadzona jest egzekucja.

 

NEGOCJACJE Z WIERZYCIELAMI

W procesie negocjacji najistotniejsza jest znajomość procedur negocjacyjnych i umiejętność stosowania odpowiednich przepisów. Pozwala to w zdecydowanej większości przypadków doprowadzić do skutecznego umorzenia dużej części długu, jak również do całkowitego zwolnienia ze zobowiązania. Wierzyciele niechętnie rozmawiają z osobami nie będącymi profesjonalistami. Bardzo często wykorzystują niewiedzę drugiej strony oraz stosują podstępne metody na zasadzie „kija i marchewki”. Dlatego niezmiernie ważna w procesie negocjacji jest nie tylko znajomość technik negocjacyjnych, ale przede wszystkim umiejętność dobrania odpowiednich rozwiązań oraz posiadanie wiedzy w zakresie obowiązujących regulacji prawnych. Jedna zła decyzja podjęta na etapie rozmów prowadzonych z wierzycielem może bardzo dużo kosztować i spowodować daleko idące konsekwencje. Jako specjaliści w swojej branży mamy opracowany katalog procedur i sposobów na skuteczne prowadzenie negocjacji. Wiemy jakich użyć argumentów i jakie zastosować przepisy. Zapewniamy, że dobrze przeprowadzony przez nasz zespół proces negocjacyjny pozwoli Państwu znacząco zmniejszyć lub całkowicie zredukować zadłużenie.

RESTRUKTURYZACJE

Nie każda trudna sytuacja finansowa firmy musi prowadzić do powstania stanu niewypłacalności, a w efekcie do konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Istnieje skuteczny sposób na zachowanie przedsiębiorstwa i dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Warunkiem jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji w jednym z czterech rodzajów postępowań restrukturyzacyjnych wskazanych w ustawie – Prawo restrukturyzacyjne:

– postępowania o zatwierdzenie układu;

– przyśpieszonego postępowania układowego;

– postępowania układowego;

– postępowania sanacyjnego.

Dobór właściwego trybu postępowania, opracowanie i wdrożenie skutecznego planu restrukturyzacyjnego oraz przygotowanie realnych propozycji układowych są kluczem do odbudowania i finansowego uzdrowienia Państwa firmy.

Dodatkowo, z uwagi na pandemię COVID-19 do polskiego porządku prawnego został wprowadzony nowy tryb postępowania restrukturyzacyjnego tzw. uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne. Uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone jest w zdecydowanej większości poza sądem. Wszczęcie postępowania następuje na skutek zawarcia umowy z doradcą restrukturyzacyjnym oraz dokonania obwieszczenia o zamiarze przeprowadzenia restrukturyzacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Obwieszczenie o restrukturyzacji powoduje zawieszenie wszystkich prowadzonych przeciwko przedsiębiorcy postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających. Zawieszenie egzekucji dotyczy wszelkich wierzytelności, w tym również wierzytelności zabezpieczonych rzeczowo. Ponadto, już na etapie otwarcia uproszczonego postępowania restrukturyzacyjnego, wyłączona jest możliwość wypowiedzenia przez wierzycieli kluczowych dla przedsiębiorcy umów, takich jak umowa najmu, kredytu, pożyczki, leasingu, rachunku bankowego.

Uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne ma trwać w założeniu jak najkrócej. Wniosek o zatwierdzenie układu musi zostać złożony przez przedsiębiorcę w sądzie w ciągu 4 miesięcy od daty opublikowania obwieszczenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Jeśli w tym czasie przedsiębiorca nie zawrze porozumienia z wierzycielami, ochrona przedsiębiorstwa wygaśnie.

ZWROTY PROWIZJI KREDYTOWYCH

Zwrot prowizji bankowej to temat, który w ostatnim czasie stał się stosunkowo głośny. Nic w tym dziwnego – biorąc pod uwagę, że w wielu przypadkach to prowizja stanowi lwią część całkowitego kosztu kredytu, jej częściowy zwrot może oznaczać zaoszczędzenie sporej sumy. W takim razie czy odzyskanie prowizji bankowej jest możliwe? Jak uzyskać zwrot prowizji od kredytu?

Kwestia zwrotu prowizji bankowych w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu przez lata była stosunkowo skomplikowana. Kredytobiorcy twierdzili, że wraz z proporcjonalnym zwrotem odsetek, należny jest im również zwrot wszystkich innych kosztów związanych z kredytem – w tym prowizji.

Proporcjonalny zwrot kosztów oznacza, że im szybciej spłacimy zobowiązanie, tym większa część poniesionych kosztów powinna być zwrócona. Jeśli uregulujemy kredyt w całości w połowie przewidzianego harmonogramu, należny nam będzie zwrot 50% prowizji.

Jak łatwo się domyślić, zupełnie innego zdania w tej kwestii były (i w niektórych przypadkach są do dnia dzisiejszego) banki. W ich opinii prowizja jako, że jest jednorazową, stałą i całkowicie niezależną od tego na jak długo zaciągnięto kredyt opłatą, nie powinna podlegać zwrotowi w żadnej części, niezależnie od tego, w którym momencie spłacono zobowiązanie.

Wątpliwości w tej kwestii rozwiał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2019 roku, według którego przy wcześniejszej spłacie kredytu, kredytobiorca ma prawo żądać od wierzyciela proporcjonalnego zwrotu wszelkich opłat i kosztów związanych z kredytem – nie tylko odsetek, ale także prowizji czy ubezpieczenia. Oznacza to, że zwrot prowizji bankowej jest nie tylko całkowicie możliwy, ale taką operację wspiera prawo, do którego banki powinny się dostosować.

Wiemy już, żezwroty prowizji bankowych  są możliwe do uzyskania, jednak w zakresie jakich kredytów? Czy można się ubiegać o zwrot prowizji  za kredyt konsolidacyjny?

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczy kredytów konsumenckich, czyli kredytów udzielanych przez banki konsumentom do kwoty 255 500 złotych. Kredyty konsumenckie to przede wszystkim zwykłe kredyty gotówkowe, ale także kredyty konsolidacyjne czy samochodowe.

Są one regulowane zapisami ustawy z 12 maja 2012 r. o kredytach konsumenckich, która obejmuje zobowiązania zawarte od 18 grudnia 2011 roku. Oznacza to, że zarówno ustawa, jak i powiązany z nią wyrok TSUE, nie dotyczą kredytów zaciągniętych wcześniej, czy to gotówkowych, czy konsolidacyjnych. W ich przypadku nie będziemy mogli liczyć na zwrot prowizji za udzielenie kredytu.

Jak już wiemy, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który umożliwiazwrot prowizji bankowej  za kredyt zaciągnięty od 18 grudnia 2011, dotyczy tylko kredytów konsumenckich, do których nie wliczają się kredyty hipoteczne (kredytami konsumenckimi są za to kredyty celowe na zakup mieszkania czy remont niezabezpieczone hipoteką). Czy w takim razie zwrot prowizji za wcześniejszą spłatę kredytu jest możliwy również w ich przypadku?

Kredyty hipoteczne zawarte od dnia 22 lipca 2017 roku reguluje ustawa o kredycie hipotecznym oraz nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami z dnia 23 marca 2017 roku. W jej myśl, w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu możliwe jest proporcjonalne odzyskanie prowizji bankowej. Tak więc zwroty prowizji bankowych za kredyty hipoteczne także są możliwe, jednak jedynie w przypadku zobowiązań zaciągniętych relatywnie niedawno. Osobom, które wzięły kredyt hipoteczny przed dniem 22 lipca 2017 taka opcja nie przysługuje.

Żądanie zwrotu prowizji za wcześniejszą spłatę zobowiązania jest roszczeniem, jakie kredytobiorca może wysunąć wobec kredytodawcy. Podobnie jak większość innych rodzajów roszczeń, po pewnym czasie ulega ono przedawnieniu, kiedy to nie można już dochodzić jego zwrotu na drodze sądowej.

Ile wynosi termin przedawnienia dla roszeń z tytułu zwrotu prowizji bankowych? Jest to zależne od tego, kiedy zdecydowaliśmy się na wcześniejszą spłatę zobowiązania. Jeśli zrobiliśmy to przed 9 lipca 2018 roku, obowiązuje nas termin 10-letni. Dlaczego termin jest tak istotny?

9 lipca 2018 roku weszła w życie nowelizacja Kodeksu Cywilnego, która znacznie skróciła terminy przedawnień różnych rodzajów roszczeń, w tym tych związanych ze zwrotem opłaty za prowizję , który został zredukowany z dziesięciu do sześciu lat. Prawo to nie działa wstecz.

Pierwszym krokiem na drodze do zwrotu prowizji za udzielenie kredytu jest złożenie w tym celu odpowiedniego wniosku do banku. Warto poszukać na stronie internetowej kredytodawcy dokładnych informacji na temat tego w jakiej formie i gdzie należy kierować wnioski, jednak nawet jeśli takich danych nie znajdziemy, nie należy się zniechęcać. W przypadku kiedy wierzyciel nie oferuje gotowego wniosku, możemy przygotować go samodzielnie lub skorzystać ze wzorów dostępnych w Internecie. Nie musi on być długi ani zawierać żadnego uzasadnienia. Wystarczy, że będzie posiadał następujące informacje:

  • dane osobowe kredytobiorcy
  • dane odnośnie kredytu (np. numer umowy kredytowej)
  • żądanie rozliczenia zobowiązania.

Żeby ułatwić i przyspieszyć przebieg całej procedury, warto dodać również numer rachunku bankowego, na który chcielibyśmy otrzymać należny nam zwrot poniesionych kosztów. Wniosek o zwrot prowizji za wcześniejszą spłatę kredytu można dostarczyć osobiście do oddziału banku lub wysłać go do jego siedziby listownie (najlepiej za pomocą listu poleconego z potwierdzeniem odbioru).

Bank powinien odpowiedzieć na nasz wniosek w przeciągu dwóch tygodni. Chociaż prawo stoi w kwestii zwrotu prowizji po stronie konsumenta, to może się zdarzyć, że uzyskamy od kredytodawcy odpowiedź negatywną. Wbrew pozorom nie przekreśla to wcale naszej szansy na odzyskanie należnej kwoty, jednak może znacząco wydłużyć cały proces.

Po odrzuceniu naszego wniosku o zwrot prowizji id kredytu mamy kilka możliwości. Jedną z nich jest kontakt z Rzecznikiem Finansowym, który co prawda nie ma kompetencji, aby bezpośrednio nakazać bankowi zwrócenie nam części poniesionych wydatków, ale jego interwencja może skłonić wierzyciela do zmiany zdania w tej sprawie. Co ważne, złożenie skargi do Rzecznika Finansowego nie wiąże się z żadnymi kosztami.

Jeśli nie chcemy kontaktować się z Rzecznikiem lub takie rozwiązanie nie przyniosło skutku, kolejną opcją jest udanie się do prawnika – najlepiej do takiego, który ma w tego typu sprawach już pewne doświadczenie.

Doradzi on nam co najlepiej zrobić w naszej sytuacji, może także w naszym imieniu wysłać bankowi kolejne wezwanie do zapłaty lub reprezentować nas, jeśli zdecydujemy się wejść na drogę sądową. Z uwagi na wspomniany już wyrok TSUE, szanse na wygranie sprawy w sądzie są duże, jednak musimy przygotować się na to, że będzie to długotrwały, kosztowny i żmudny proces.

Na etapie składania wniosku do banku o zwrot prowizji za udzielenie kredytu, a także skargi do Rzecznika Finansowego, kredytobiorca nie ponosi żadnych kosztów, a ma szansę odzyskać potencjalnie sporą sumę. Dlatego też w takiej sytuacji zdecydowanie warto starać się o zwrot prowizji. Dużo można zyskać, a nie ma żadnych potencjalnych negatywnych konsekwencji.

Co w przypadku, kiedy nasz samodzielnie złożony wniosek, a także skarga do Rzecznika Finansowego nie przyniosą skutków? Kolejnym krokiem jest konsultacja z prawnikiem bądź udzielenie mu pełnomocnictwa, aby wezwał on bank do zapłaty w naszym imieniu, co może przynieść nieco lepsze skutki, niż gdybyśmy zrobili to samodzielnie. Ten krok tak naprawdę możemy podjąć już na samym początku, zamiast działania na własną rękę. Nie musimy jednak tego robić, jeśli nie mamy takiej chęci – możliwe, że okaże się to niepotrzebne.

Skierowanie sprawy na drogę sądową to ostatni etap dochodzenia zwrotu prowizji za wcześniejszą spłatę kredytu, a jednocześnie etap, który wiąże się z największymi potencjalnymi kosztami, zarówno jeśli chodzi o opłaty sądowe, jak i usługi prawnika. Jeśli przedmiotem sporu jest zwrot prowizji w wysokości kilkuset złotych czy nawet kilku tysięcy, sprawa w sądzie może być mało opłacalnym rozwiązaniem, biorąc także pod uwagę, ile czasu będziemy musieli w cały ten proces zainwestować. Należy też pamiętać, że sprawa w sądzie może się znacznie przeciągać, a wysokość wynagrodzenia wynajętego prawnika będzie zależała w dużej mierze od tego, o jaką kwotę toczy się spór pomiędzy konsumentem a bankiem.

Z drugiej strony, kosztami procesu obciążona jest strona przegrywająca, a konsumenci mają silną podstawę prawną do żądania zwrotu prowizji , która co prawda nie gwarantuje im zwycięstwa w sądzie, ale daje podstawy do wiary w wygraną. W razie, gdyby sąd pierwszej instancji nie przyznał nam racji, możemy wnieść apelację od jego decyzji.

Zwrot prowizji bankowej jest należny klientowi w sytuacji, w której dokonał on wcześniejszej spłaty kredytu. W takim wypadku bank powinien mu zwrócić część wszystkich poniesionych kosztów, zarówno prowizji, jak i oprocentowania i innych opłat (na przykład ubezpieczenia).

Dla kredytów konsumenckich podstawą prawną jest Ustawa o kredycie konsumenckim. Jest to ustawa z 12 maja 2011 roku, ale dotyczy ona jedynie kredytów konsumenckich zawartych od 18 grudnia 2011. W przypadku kredytów hipotecznych podstawą prawną jest Ustawa o kredycie hipotecznym oraz nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami z dnia 23 marca 2017 roku. Obejmuje ona kredyty hipoteczne zawarte od 22 lipca 2017.

Może się zdarzyć, że bank odrzuci wniosek o zwrot prowizji bankowej. W takiej sytuacji warto poradzić się w sprawie dalszych kroków Rzecznika Finansowego, alternatywnie można również zwrócić się do prawnika, ale będzie to wiązało się z pewnymi kosztami. W ostateczności do odzyskania prowizji może być konieczne skierowanie sprawy do sądu.