Przejdź do głównej części

Kolejna ogłoszona upadłość. Klientka zmierza do całkowitego oddłużenia. Postanowienie wraz z uzasadnieniem

26 Lut 2019 1:05

Dłużniczka wniosła o ogłoszenie upadłości zwanej „konsumencką”, w trybie art. 4911 i następnych prawa upadłościowego. Wnioskodawczyni jest bowiem osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wniosku dłużniczka wskazała, że jest osobą niewypłacalną gdyż nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych wynikających z zawartych umów z wierzycielami. Dłużniczka podała, że całe swoje zawodowe życie pracowała w bankowości, a jej dochody kształtowały się na poziomie. 5 500 – 7 500 zł miesięcznie. Wraz z rodziną dłużniczka żyła godnie. Jednakże w lipcu 2011 roku dłużniczka straciła dobrze płatną pracę. Przez prawie dwa i pól roku, pomimo usilnych starań w poszukiwaniu jakiegoś zajęcia, pozostawała bez pracy. Dłużniczka w lutym 2011 roku znalazła zatrudnienie jako doradcą klienta, otrzymując wynagrodzenie za pracę, w kwocie 2 100 zł brutto, co stanowiło kwotę netto około 1 500 zł. Natomiast od lutego 2018 roku dłużniczka jest zatrudniona w firmie otrzymując wynagrodzenie za pracę na poziomie minimalnym! Dłużniczka podała, że biorąc pod uwagę wcześniejsze i aktualne zarobki, spadły one o około 5 000 zł. Dodatkowo w 2014 roku pojawiły się poważne problemy zdrowotne w postaci przepukliny kręgosłupa. Efektem choroby było uszkodzenie krążków międzykręgowych oraz nerwów rdzeniowych, co z kolej doprowadziło do niedowładu prawej stopy. Dolegliwość, ta wiąże się z koniecznością stałej rehabilitacji i prowadzenia oszczędnego trybu życia.

W dalszej części uzasadnienia dłużniczka podała, że wszystkie jej zobowiązania, które ją obecnie obciążają zaciągnęła pracują, wykazując zdolność kredytowa oraz generując wysokie co miesięczne dochody. Z chwila utraty pracy dłużniczka nie zaciągała już żadnych innych kredytów czy pożyczek. Poza jednym zobowiązaniem – pożyczką w Providencie, ćo miało miejsce w latach 2013-2014. Obecnie miesięczne koszty życia i raty zobowiązań, kształtują się na poziomie około 5 000 zł.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Dłużniczka, nieprowadzącą działalności gospodarczej, zamieszkuje wraz z mężem, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Wraz z małżonkami zamieszkuje ich 15 letni syn, natomiast drugi z synów jest pełnoletni i samodzielny.        

Dłużniczka wraz z mężem mają ustanowioną rozdzielność majątkową. Mąż dłużniczki obecnie korzysta ze świadczenia emerytalnego, którego wysokości to kwota około 4 500 zł

Dłużniczka była pracownikiem banku w okresie od 1983 do 2011 roku, na stanowisku doradcy klienta, obsługując firmy – klientów biznesowych. W 2011 roku ówczesny pracodawca dłużniczki, którym był bank dokonał przedłużenia umowy o pracę.  Dłużniczka nowe zatrudnienie podjęła w lutym 2014 roku.

Przed zakończeniem umowy o pracę wynagrodzenie dłużniczki wynosiło około 6.500 zł brutto. Natomiast wynagrodzenie za pracę jakie dłużniczka otrzymywała w nowym miejscu zatrudnienia wynosiło około 2 100 zł brutto. Obecne wynagrodzenie dłużniczki także plasuje się na tym poziomie.

Dłużniczka posiada zadłużenie wynikające z zaciągniętych zobowiązań kredytowych i pożyczkowych w bankach i innych instytucjach finansowych. Zobowiązania dłużniczki stanowią kwotę wynoszącą około 181 261,71 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych do akt sprawy w toku postępowania oraz przesłuchania dłużniczki na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku.

Na podstawie przepisu art. 4911 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe (Dz.U.2015.233 j.t.) w postępowaniu o ogłoszenie upadłości osób fizycznych, których upadłości nie można ogłosić zgodnie z przepisami działu II tytułu I części pierwszej, w sprawach nieuregulowanych w tytule V stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku upadłego, z tym że nie stosuje się przepisów: art. art. 13, art. 21, art. 22a, art. 25, -art. 32 ust 5, art. 36, art. 38, art. 38a, art 40, art. 74, art. 163, art. 164, art. 307 ust. 1 i art. 361 prawa upadłościowego.

Zgodnie z brzmieniem art. 10 prawa upadłościowego, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Pojęcie niewypłacalności zostało zdefiniowane w art. 11 wskazanej ustawy i w jego świetle dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Definicja ta znajduje również zastosowanie do dłużnika będącego osobą fizyczną nie prowadzącą działalności gospodarczej.

„Upadłość konsumencką”, tj. upadłość osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej ogłasza się, w przypadku ich niewypłacalności w rozumieniu art. 11 prawa upadłościowego, przy czym jednocześnie nie może występować żadna z przesłanek negatywnych określonych w art. 4914 prawa upadłościowego.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne do ogłoszenia „upadłości konsumenckiej” dłużniczki określone w art. 4914 ust. 1 i ust. 4 prawa upadłościowego i w ocenie sądu zasadnym jest ogłoszenie upadłości gdyż wnioskodawczym stała się niewypłacalna w rozumieniu art. 11 prawa upadłościowego, jako że utraciła zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych wymagalnych już w 2012

Sąd ustalił, że w .oparciu o art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/848, to sądy polskie mają jurysdykcję w przedmiocie prowadzenia postępowania upadłościowego dłużniczki, a wszczęte postępowanie upadłościowe jest głównym postępowaniem upadłościowym.

Powołany przepis przewiduje bowiem, że sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, posiadają jurysdykcję do wszczęcia postępowania upadłościowego. Jednocześnie rozporządzenie to przewiduje, że w przypadku każdej innej osoby fizycznej, tj. osoby fizycznej nieprowadzącej niezależnej działalności gospodarczej, domniemywa się, że głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce zwykłego pobytu tej osoby, które obecnie znajduje się na terytorium Polski, co uzasadnia jurysdykcję polskiego sądu.  Z powyższych względów.

Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.